Lekarz pediatra czy lekarz rodzinny – jaki lekarz dla dziecka?

Pierwsza gorączka u niemowlaka potrafi wystraszyć nawet bardzo spokojnego rodzica. Wtedy szybko pojawia się pytanie, czy zadzwonić do pediatry, czy do lekarza rodzinnego. Z tego tekstu dowiesz się, jaki lekarz jest najlepszy dla Twojego dziecka w różnych sytuacjach.

Czym różni się pediatra od lekarza rodzinnego?

Pediatra to lekarz wyszkolony wyłącznie w opiece nad dziećmi od pierwszych godzin życia do końca okresu dorastania, czyli standardowo do 18. roku życia. Zajmuje się rozwojem noworodka, niemowlęcia, przedszkolaka i nastolatka, zna dynamikę chorób wieku dziecięcego i prowadzi pediatryczne choroby przewlekłe. Lekarz rodzinny jest specjalistą medycyny rodzinnej pracuje w ramach podstawowej opieki zdrowotnej i opiekuje się pacjentami „od maluszka do staruszka”, często całymi rodzinami w jednej poradni.

W tradycyjnym modelu polskiej opieki zdrowotnej pediatra w POZ może prowadzić dziecko aż do pełnoletności, jednak od kilku lat trwają prace nad zmianami, które mają ograniczyć jego rolę w przychodni. Projekt przygotowany przez Ministerstwo Zdrowia zakładał, że od 2025 roku pediatrzy w POZ mieliby pod opieką jedynie dzieci do 7. roku życia, a starszymi zajmowałby się głównie lekarz rodzinny, co wywołało sprzeciw m.in. Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego i Rzecznika Praw Dziecka.

Zakres kompetencji i typowe problemy leczone przez każdego z nich

Dziecko to nie „mały dorosły”, dlatego zakres pracy pediatry i lekarza rodzinnego częściowo się pokrywa, ale w wielu miejscach jest inny. Zobacz, z czym najczęściej zgłosisz się do pediatry:

• Monitorowanie rozwoju psychomotorycznego – ocena tzw. kamieni milowych, czyli tego, czy dziecko w odpowiednim czasie zaczyna trzymać głowę, siadać, chodzić, mówić pojedyncze słowa i zdania.
• Realizacja szczepień ochronnych – kwalifikacja do szczepień, prowadzenie kalendarza szczepień, ocena ewentualnych niepożądanych odczynów, np. po szczepieniu na krztusiec lub odrę.
• Choroby wieku dziecięcego – rozpoznawanie i leczenie ospy wietrznej, szkarlatyny, zapaleń ucha środkowego, ostrych zapaleń oskrzeli czy płuc u dzieci.
• Alergie dziecięce – diagnostyka i leczenie atopowego zapalenia skóry, alergii na białko mleka krowiego, ciężkich alergii pokarmowych z ryzykiem wstrząsu anafilaktycznego.
• Choroby przewlekłe dzieci – prowadzenie astmy, cukrzycy typu 1, celiakii, niewydolności nerek i innych schorzeń wymagających stałego monitorowania rozwoju.
• Neonatologia i opieka nad wcześniakiem – współpraca z neonatologiem, kontrola przyrostu masy ciała, badania USG bioder i przezciemiączkowe, profilaktyka i kontrola retinopatii wcześniaków.
• Zaburzenia rozwoju – ocena podejrzenia całościowych zaburzeń rozwoju, takich jak spektrum autyzmu, ADHD, poważne opóźnienie mowy czy trudności w kontaktach społecznych.
• Rzadkie choroby wieku dziecięcego – inicjowanie diagnostyki genetycznej i metabolicznej oraz prowadzenie dzieci z chorobami takimi jak mukowiscydoza czy wrodzone wady metabolizmu.

Lekarz rodzinny, jako lekarz POZ, ma nieco inną codzienną praktykę. W jednej kolejce przychodzą do niego niemowlę z katarem, babcia z nadciśnieniem i tata z bólem kręgosłupa, dlatego w jego pracy ważna jest perspektywa całej rodziny:

• Opieka nad całą rodziną – zna historię zdrowia rodziców, dziadków i dzieci, dzięki czemu łatwiej zauważa choroby rodzinne, np. skłonność do nadciśnienia czy otyłości.
• Leczenie infekcji i nagłych zachorowań – zajmuje się zapaleniem gardła, zapaleniem oskrzeli, grypą czy zakażeniem dróg moczowych zarówno u dziecka, jak i u dorosłego.
• Prowadzenie chorób przewlekłych u dorosłych – kontrola nadciśnienia, cukrzycy typu 2, choroby niedokrwiennej serca, POChP, które często występują u rodziców lub dziadków.
• Opieka nad nastolatkami – pomoc w typowych problemach wieku dojrzewania, jak trądzik, zaburzenia miesiączkowania, bóle głowy, pierwsze problemy z masą ciała czy snem.
• Koordynacja badań i skierowań – wystawianie e-skierowań do kardiologa, pulmonologa, psychologa dziecięcego, kierowanie do szpitala lub poradni specjalistycznych.
• Profilaktyka i bilanse zdrowia – wykonywanie bilansów zdrowia dziecka, prowadzenie badań przesiewowych słuchu, wzroku, postawy, zlecanie podstawowych badań laboratoryjnych w rodzinie.
• Szczepienia ochronne – realizacja obowiązkowych i zalecanych szczepień, zarówno u dzieci, jak i dorosłych, co pozwala prowadzić całą rodzinę według jednego planu profilaktycznego.

Czas kształcenia i doświadczenie kliniczne

Ścieżka kształcenia pediatry i lekarza rodzinnego wygląda inaczej, choć obaj kończą te same studia medyczne. Po uzyskaniu prawa wykonywania zawodu lekarz wybiera specjalizację i przez kolejne lata pracuje pod okiem bardziej doświadczonych specjalistów.

Dla pediatry okres specjalizacyjny jest długi i intensywny – program przewiduje 5 lat dla pediatrii, z czego większość czasu to praca w szpitalach dziecięcych, na oddziałach noworodkowych, pediatrycznych i intensywnej terapii. W programie specjalizacji z medycyny rodzinnej obowiązkowy staż pediatryczny jest znacznie krótszy i obejmuje kilka miesięcy stażu pediatrycznego w programie specjalizacji lekarza rodzinnego, a resztę czasu zajmują m.in. staże z interny, kardiologii, ginekologii, geriatrii.

W praktyce oznacza to, że pediatra widzi bardzo szerokie spektrum chorób typowych wyłącznie dla wieku dziecięcego, w tym schorzeń rzadkich. Lekarz rodzinny ma z kolei ogromne doświadczenie w prowadzeniu pacjentów w każdym wieku w warunkach podstawowej opieki zdrowotnej, co świetnie sprawdza się przy powszechnych infekcjach, prostych problemach rozwojowych i profilaktyce w rodzinie.

Dodatkowym wyzwaniem jest liczba dostępnych specjalistów. Szacuje się, że w podstawowej opiece zdrowotnej powinno pracować około 30 tysięcy lekarzy, tymczasem specjalistów medycyny rodzinnej jest około 12 tysięcy. Ten deficyt sprawia, że w wielu przychodniach to właśnie lekarz rodzinny jest pierwszym i często jedynym dostępnym lekarzem dla dziecka.

Kiedy wybrać pediatrę, a kiedy lekarza rodzinnego?

Wybór lekarza dla dziecka zależy od kilku spraw naraz, przede wszystkim od wieku dziecka, rodzaju problemu zdrowotnego i tego, jak wygląda dostępność lekarzy w Twojej okolicy. W dużym mieście, takim jak Poznań, często możesz wybierać wśród poradni, gdzie przyjmuje pediatra i lekarz rodzinny, w mniejszych miejscowościach w ramach POZ dostępny bywa wyłącznie lekarz rodzinny.

Na decyzję wpływa także sytuacja w systemie ochrony zdrowia i dyskusja o roli poszczególnych specjalistów. Lekarze rodzinni skupieni m.in. w Porozumieniu Zielonogórskim podkreślają, że idea medycyny rodzinnej zakłada opiekę „od maluszka do staruszka”, natomiast część pediatrów, jak dr Zdzisław Domagała czy prof. Andrzej Radzikowski, zaznacza, że pełna opieka nad dzieckiem do 18. roku życia wymaga wyspecjalizowanej wiedzy pediatrycznej.

Problemy wymagające specjalistycznej pediatrycznej diagnostyki i leczenia

Niektóre sytuacje od razu podpowiadają, że to właśnie pediatra lub pediatryczny specjalista jest najlepszym wyborem. Warto skorzystać z takiej porady w następujących przypadkach:

• Podejrzenie choroby przewlekłej lub rzadkiej – jeśli dziecko ma nawracające, nietypowe objawy, np. częste zapalenia płuc, przewlekłą biegunkę, słaby przyrost masy ciała, warto pilnie skonsultować się z pediatrą, który zadecyduje o badaniach specjalistycznych.
• Ciężkie lub nietypowe choroby wieku dziecięcego – nagłe wysypki z gorączką, trudne do leczenia zapalenia płuc, powikłania po infekcjach, podejrzenie PIMS po COVID-19 powinny skłaniać do wizyty u pediatry szpitalnego lub w poradni specjalistycznej.
• Poważne alergie i astma – w razie napadów duszności, epizodów wstrząsu anafilaktycznego, uczuleń na wiele pokarmów pediatra alergolog lub pulmonolog planuje diagnostykę, dobiera inhalatory i plan działania na zaostrzenia.
• Zaburzenia wzrostu, masy ciała i otyłość – gdy dziecko jest wyraźnie zbyt niskie, nie przybiera mimo prawidłowego karmienia albo szybko tyje, a prosta zmiana diety nie pomaga, pediatra lub endokrynolog pediatryczny rozpocznie diagnostykę hormonalną.
• Zaburzenia rozwoju psychoruchowego – opóźnienie mowy, brak kontaktu wzrokowego, trudności w zabawie z rówieśnikami, brak samodzielnego siadania czy chodzenia w przewidywanym wieku są sygnałem do pilnej wizyty u pediatry i często dalszej konsultacji neurologicznej lub psychiatrycznej.
• Podejrzenie wady wrodzonej – np. szmer w sercu, wrodzone wady kończyn, podejrzenie wady nerek czy układu pokarmowego wymagają oceny przez pediatrę i skierowania na badania obrazowe, takie jak ECHO serca czy specjalistyczne USG.
• Powikłania wcześniactwa – wcześniaki od pierwszych tygodni życia wymagają regularnych wizyt u pediatry i okulisty, m.in. w celu wykluczenia lub monitorowania retinopatii wcześniaków.
• Konieczność zaawansowanej diagnostyki – gdy pojawia się potrzeba badań genetycznych, testów metabolicznych, immunologicznych, prób prowokacji alergicznej lub specjalistycznych badań obrazowych, to pediatra koordynuje cały proces.

Jeśli lekarz rodzinny w POZ widzi, że objawy wykraczają poza typowy przebieg infekcji czy prostych problemów, najczęściej wystawia e-skierowanie do odpowiedniej poradni pediatrycznej lub do szpitala dziecięcego. Taka współpraca między specjalnościami jest dla dziecka bezpieczna i pozwala szybko trafić do właściwego eksperta.

Opieka przy infekcjach, nagłych przypadkach i przewlekłych schorzeniach

Przy pierwszym katarze, gorączce czy bólu ucha u dziecka zwykle najszybciej skontaktujesz się z lekarzem rodzinnym w swojej przychodni. To on pełni rolę lekarza pierwszego kontaktu, przyjmuje w gabinecie, udziela teleporad, wystawia e-receptę i decyduje, czy dziecko wymaga skierowania do szpitala lub pilnej konsultacji pediatrycznej. W typowych infekcjach lekarz rodzinny oceni stan nawodnienia, osłucha płuca, zbada gardło i zaproponuje leczenie, a jeśli coś go zaniepokoi, wystawi skierowanie na SOR lub do pediatry szpitalnego.

Pediatra częściej prowadzi dzieci z chorobami przewlekłymi i skomplikowanymi problemami zdrowotnymi. U takiego specjalisty kontroluje się m.in. astmę z częstymi zaostrzeniami, padaczkę, mukowiscydozę, ciężkie choroby serca, nadciśnienie tętnicze u dzieci, wady nerek czy trudne alergie. Pediatra planuje harmonogram badań kontrolnych, zleca specjalistyczne USG, ECHO serca, badania laboratoryjne, a także czuwa nad tym, by rozwój fizyczny i psychiczny dziecka przebiegał możliwie prawidłowo.

Rodzice często pytają, kiedy wystarczy teleporada, a kiedy trzeba iść na wizytę stacjonarną. Bezpośrednie badanie w gabinecie jest potrzebne między innymi wtedy, gdy dziecko ma mniej niż 6 lat i zgłasza nowy problem, gdy to pierwsza wizyta u danego lekarza lub pielęgniarki POZ, gdy pogarsza się stan przewlekłej choroby albo gdy pojawia się podejrzenie choroby nowotworowej. W pozostałych sytuacjach teleporada bywa wygodnym uzupełnieniem opieki, na przykład w celu omówienia wyników badań czy wypisania kontynuacji leków.

Jak przygotować dziecko do wizyty u lekarza i co zabrać na bilans?

Dobrze przygotowana wizyta oszczędza nerwy Tobie, dziecku i lekarzowi. Na bilans zdrowia lub pierwsze spotkanie z nowym lekarzem zarezerwuj ok. 1 godziny, tak aby spokojnie dojechać, znaleźć miejsce w poczekalni i bez pośpiechu odpowiedzieć na pytania w gabinecie.

Przed wyjściem z domu spakuj dokumenty i przedmioty, które ułatwią lekarzowi ocenę stanu zdrowia dziecka i zaplanowanie dalszej opieki:

• Książeczka zdrowia dziecka – to podstawowy dokument, do którego lekarz wpisuje bilanse, szczepienia i ważne informacje o chorobach.
• Dotychczasowa dokumentacja medyczna – wypisy ze szpitala, karty informacyjne z SOR, wyniki badań krwi, moczu, USG, EKG czy innych badań obrazowych.
• Karty z leczenia szpitalnego – szczególnie po pobycie na oddziale noworodkowym, intensywnej terapii, chirurgii dziecięcej czy onkologii.
• Aktualna lista leków – nazwy, dawki i schematy przyjmowania, w tym preparaty bez recepty i suplementy diety.
• Lista pytań do lekarza – zapisz na kartce lub w telefonie wszystkie wątpliwości, aby nic nie umknęło w trakcie rozmowy.
• Dokument tożsamości opiekuna – dowód osobisty lub paszport, potrzebny do weryfikacji danych w rejestracji.
• Zgoda rodzica lub opiekuna – jeśli do lekarza przyprowadza dziecko np. babcia, dobrze jest mieć pisemne upoważnienie i numer telefonu rodzica.
• Dane do logowania do Internetowego Konta Pacjenta lub telefon z aplikacją mojeIKP – lekarz może udostępnić dokumentację w formie elektronicznej, wystawić e-receptę lub sprawdzić historię szczepień.
• Ulubiona zabawka lub książeczka – pomaga uspokoić młodsze dziecko w poczekalni i w gabinecie.

Przygotowanie samego dziecka jest tak samo ważne jak zabranie dokumentów. Młodszemu wystarczy spokojne wyjaśnienie, że lekarz tylko „popatrzy, posłucha serduszka i dotknie brzuszka”, starszemu możesz opowiedzieć dokładniej o przebiegu badania i zachęcić, by sam zadał pytania. Dziecko poniżej 16. roku życia powinno przychodzić na wizytę z rodzicem lub opiekunem, natomiast nastolatek może po uzgodnieniu z lekarzem część rozmowy odbyć bez dorosłego.

Podczas bilansu lekarz lub pielęgniarka mierzą wzrost, masę ciała, u małych dzieci także obwód głowy, u starszych ciśnienie tętnicze. Wyniki wpisuje się do książeczki zdrowia oraz nanosi na siatki centylowe, które pokazują, jak dziecko wypada na tle rówieśników. Na tej podstawie można wcześnie wychwycić niedowagę, otyłość, zbyt intensywne lub zbyt wolne rośnięcie.

Zabierz na bilans każdą kartę z leczenia szpitalnego i wyniki badań, bo brak dokumentów utrudnia ocenę trendów rozwojowych dziecka.

Jak działają bilanse zdrowia dziecka – harmonogram i korzyści?

Bilans zdrowia to bezpłatny, planowy przegląd stanu zdrowia wykonywany kilkanaście razy w życiu dziecka w ramach podstawowej opieki zdrowotnej. Badanie przeprowadza pediatra, lekarz rodzinny lub odpowiednio przeszkolona pielęgniarka, a jego wynik trafia do dokumentacji papierowej i elektronicznej.

Celem bilansu jest jak najwcześniejsze wykrycie wad rozwojowych, chorób przewlekłych i zaburzeń emocjonalnych, ocena gotowości szkolnej oraz monitorowanie procesu dojrzewania. Podczas tych wizyt sprawdza się wzrok, słuch, postawę, ciśnienie tętnicze, masę ciała, wzrost, rozwój psychiczny oraz ryzyko otyłości. Bilanse nie są w Polsce obowiązkowe, ale są zalecane przez Ministerstwo Zdrowia i pediatrów, bo pozwalają wychwycić problemy, zanim dadzą nasilone objawy.

Terminy badań od noworodka do 19 roku życia i co mierzy lekarz

Harmonogram bilansów jest rozpisany w rozporządzeniach Ministra Zdrowia i powiązany z kalendarzem szczepień ochronnych. Dzięki temu część badań profilaktycznych można połączyć z wizytą na szczepienie, co zmniejsza liczbę osobnych wizyt w przychodni.

• Bilans „zero” – po urodzeniu w szpitalu – ocena ogólnego stanu noworodka, budowy ciała, napięcia mięśniowego, odruchów, badanie bioder, badanie słuchu oraz badania przesiewowe w kierunku wrodzonej niedoczynności tarczycy, mukowiscydozy, fenyloketonurii i niektórych chorób metabolicznych. Dziecko otrzymuje też pierwsze szczepienia ochronne.
• 1–4 tydzień życia – wizyta w poradni dziecka zdrowego, kontrola masy ciała, karmienia, ocena żółtaczki, badanie bioder, omówienie pielęgnacji i bezpieczeństwa w domu.
• 2–6 miesiąc życia – kilka wizyt połączonych ze szczepieniami zgodnie z kalendarzem. Lekarz ocenia przyrost wagi i długości ciała, rozwój ruchowy, kontakt wzrokowy, reakcję na dźwięk, prawidłowość napięcia mięśniowego.
• 9 miesiąc życia – ocena, czy dziecko samodzielnie siedzi, reaguje na swoje imię, bawi się w prosty sposób, a także kontrola uzębienia i dalszego wzrastania.
• 12 miesiąc życia – badanie rocznego dziecka, ocena pierwszych kroków lub prób chodzenia, rozumienia prostych poleceń, kontrola masy ciała i wzrostu, szczepienia przewidziane w kalendarzu rocznym.
• 2 lata – tzw. bilans dwulatka, bardzo dokładna analiza rozwoju fizycznego i psychicznego, w tym mowy, kontaktu społecznego, poruszania się, sprawności manualnej. Wszystkie pomiary nanosi się na siatki centylowe, a lekarz zadaje wiele pytań o zachowanie i codzienne funkcjonowanie dziecka.
• 4 lata – badanie przedszkolaka z oceną postawy, kręgosłupa, stóp, ostrości wzroku, słuchu oraz rozwoju mowy. Lekarz pyta o chorobowość, dietę, aktywność fizyczną i pod kątem bilansu sprawdza uzębienie.
• 5 lat – wizyta kontrolna przed pójściem do zerówki, skupiona na sprawności fizycznej, koordynacji ruchowej, mowie oraz funkcjonowaniu w grupie rówieśniczej. Często łączy się ją ze szczepieniami przypominającymi.
• 9–10 lat – bilans ucznia szkoły podstawowej, z oceną kręgosłupa, stóp, masy ciała, ciśnienia tętniczego, wzroku i słuchu. To dobry moment na rozmowę o aktywności fizycznej i czasie spędzanym przed ekranem.
• 13–14 lat – kontrola procesu dojrzewania płciowego, wzrostu, masy ciała i proporcji sylwetki, ocena stanu skóry (np. trądzik), pomiar ciśnienia. Lekarz pyta o miesiączkowanie u dziewcząt, o aktywność fizyczną i samopoczucie emocjonalne.
• 16–17 lat – bilans nastolatka przed dorosłością, z dokładną oceną układu krążenia, oddechowego, postawy, wzroku i słuchu oraz z rozmową o planach edukacyjnych i zawodowych. Często jest to też moment na szczepienia przypominające przeciw tężcowi czy krztuścowi.
• Do ukończenia 19 roku życia – ostatni bilans zwykle obejmuje młodzież kończącą szkołę ponadpodstawową, z ukierunkowaniem na wybór zawodu i ocenę zdolności do dalszego kształcenia w wybranym profilu.

Dzieci urodzone przedwcześnie wymagają dodatkowych wizyt, m.in. kontrolnych badań okulistycznych od około 3. tygodnia życia, aby wcześnie wykryć zmiany w siatkówce oka typowe dla wcześniaków. Szczegółowy plan opieki ustala wspólnie neonatolog i pediatra prowadzący.

Jak wybrać najlepszego lekarza dla dziecka – praktyczne kryteria?

Wybór lekarza dla dziecka warto zaplanować już w ciąży, aby od pierwszych dni po porodzie mieć zaufanego specjalistę po swojej stronie. Stała relacja z jednym lekarzem, czy będzie to pediatra, czy lekarz rodzinny, daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, a lekarzowi pozwala dobrze poznać małego pacjenta.

Rodzice często korzystają z poleceń znajomych, ale oprócz opinii ważne są konkretne informacje o kwalifikacjach, sposobie pracy i dostępności wizyt. W niektórych miejscach, jak Poradnia Lekarska Biegańska, Mańczak-Dalz i Nowak czy poradnie w Instytucie Mikroekologii w Poznaniu, pracuje zarówno pediatra, jak i lekarz rodzinny, co ułatwia dostosowanie opieki do potrzeb dziecka.

Dostępność, czas oczekiwania i sprawdzanie opinii oraz kwalifikacji

Wybierając lekarza dla dziecka, warto przejść przez kilka konkretnych kroków. Dzięki temu łatwiej dopasujesz opiekę do realnych potrzeb swojej rodziny:

• Kwalifikacje i doświadczenie – sprawdź, czy lekarz ma specjalizację z pediatrii lub medycyny rodzinnej, jakie kursy i szkolenia ukończył oraz czy ma doświadczenie w pracy z dziećmi z chorobami przewlekłymi.
• Opinie innych rodziców – popytaj znajomych, rodziców z przedszkola czy szkoły, jak oceniają danego lekarza, czy potrafi spokojnie tłumaczyć i czy ma dobre podejście do dzieci.
• Empatia i komunikacja – już na pierwszej wizycie zwróć uwagę, czy lekarz słucha, czy nie bagatelizuje Twoich obaw i czy rozmawia także z dzieckiem, a nie tylko z dorosłym.
• Lokalizacja i organizacja pracy poradni – bliskość przychodni, dogodny dojazd komunikacją, możliwość umówienia wizyty na konkretną godzinę i rozsądny czas oczekiwania na wizytę pierwszorazową oraz kontrolną.
• Dostępność teleporad i e-usług – zapytaj, czy przychodnia oferuje teleporady, wystawia e-recepty, e-skierowania, e-zwolnienia i e-zlecenia, co bardzo ułatwia kontynuację leczenia.
• Wyposażenie poradni – sprawdź, czy jest sprzęt do badań przesiewowych wzroku, słuchu, pomiaru ciśnienia, wagi niemowlęcej, wzrostomierza oraz czy w razie potrzeby można wykonać proste badania laboratoryjne.
• Dostęp do Internetowego Konta Pacjenta – przychodnia powinna przekazywać wyniki i dokumenty do systemu, abyś mógł je sprawdzić w Internetowym Koncie Pacjenta lub aplikacji mojeIKP. To wygodne miejsce, gdzie zobaczysz recepty, skierowania, bilanse i historię szczepień dziecka.
• Czas oczekiwania i elastyczność – dowiedz się, jak szybko można dostać się z gorączkującym dzieckiem i ile czeka się na wizyty kontrolne, np. przy astmie czy problemach rozwojowych.
• Możliwość współpracy ze specjalistami – zapytaj, czy lekarz sprawnie kieruje do innych specjalistów, np. kardiologa, neurologa dziecięcego, psychologa czy dietetyka, i czy współpracuje z konkretnymi ośrodkami.

W Polsce masz prawo bezpłatnie zmienić lekarza, pielęgniarkę i położną POZ dwa razy w roku kalendarzowym bez podawania powodu. Deklarację wyboru możesz złożyć w rejestracji przychodni albo elektronicznie przez Internetowe Konto Pacjenta, logując się np. profilem zaufanym i wybierając w sekcji dotyczącej POZ nowego lekarza. System przewiduje, że przychodnia powinna zaakceptować zmianę w ciągu około 7 dni, ale w praktyce bywa, że cały proces trwa do 3 tygodni.

Jeśli dziecko jest zgłoszone do ubezpieczenia w ZUS lub KRUS, rodzic automatycznie ma dostęp do jego konta w IKP i w zakładce „konta Twoich dzieci” może sprawdzić, kto jest aktualnie wybranym lekarzem POZ. To duże ułatwienie, gdy szukasz danych kontaktowych do poradni albo chcesz upewnić się, że deklaracja zmiany została przyjęta.

Na pierwszą wizytę zabierz listę pytań i pełną dokumentację noworodka, a prosząc lekarza o wpisywanie wyników na siatki centylowe, ułatwisz późniejszą ocenę rozwoju dziecka.